Duru ile şiddetli geçimsizlik

Ben biraz daha sakin davranmaya çalışıyorum Duru ya karşı.

Her ne kadar zorlansam da deniyorum.

Her şeyi ama her şeyin her aşamasını ben yapacağım diye çıkması delirtiyor beni.

Misal süt içip, yatacak (bekle hazırlayıp getireyim di mi?)

-dolaptan bardak alınacak-ben

-buzdolabından süt alınacak-ben

-mikrodalgaya konulacak-ben

(Tabii bu arada elinde süt dolu bardakla fırının kapağını açmaya çalışırken ,

süt çalkalanıyor, birazı dökülüyor.)

''Önemli değil annem, sileriz'' diyor. Deliriyorum ben bu arada...

Bitmediii,

-süte koyacağı nesquik dolaptan alınacak-ben

-kapağı açılacak-ben

-bardağa dökülecek, kaldırılacak vs vs -ben

-dolaptan pipet alınacak-ben

Ohhh nihayet bitti, içecek artık

sanıyorsanız fena halde yanılıyorsunuz

-içi süt dolu, pipetli bardak salona taşınacak-ben

Kazara bunlardan birini yapmaya kalkışırsanız

kavga ,kıyamet, gözyaşı veee cinnet geçiren bir anne ile

iki kat daha yoğun etkili çığlık

Bir gece daha böyle sona eremiyor, sadece sona ermeye hazırlanıyor.

Daha bunun, dişini fırçalama, gece okunacak kitapları seçme,

kaç kitap okunacağı hakkında pazarlık yapma,

ışığı kapatıp, gece lambasını açma vs vs gibi artçıları var.

Yok artık

Duru genel olarak huy değiştirdiği için beni çok zorluyor.

Her şeye ama aklınıza gelecek her şeye ''ben '' diyor.

'ben yapacağım' ,'ben söyleyeceğim', 'ben açacağım' , ben,ben,ben....

Bu ben de bir cinnet ,cinayet hali yaratıyor doğal olarak.

4 yaş sendromu olma olasılığı yüksek olmakla beraber,

hastalığının sürmesinin de etkisi var.

Bayramdan önceki hafta sonu öksürüyor diye doktora götürmüş,

ayrıca 1 hafta kadar önce antibiyotik kullandığımızı ,kulağındaki sorunun iyileşip,

iyileşmediğini de kontrol etmesini istemiştik.

''aman gözünüz aydın, kulağında sorun yok. öksürük için bu şurubu kullanın,

sorununuz geçmezse pazartesi yarım gün çalışıyorum, tekrar gelin görüşelim'' dedi doktor.

Bizimki pazar günü yıktı ortalığı kulağım ağrıyor diye.

pazartesi tekrar gittik doktora.

''aaa orta kulak iltihabınız tekrar etmiş. 7 iğne'' dedi adam.

İğne yerine şurup aldık biz, çünkü adama güvenemedik,

Bir gün önce geçmiş deyip, ertesi gün 7 iğne verince inandırıcı gelmedi.

Bayramın 3 . günü Balıkesir e gittik.

Sinan ın abisi muayene etti ve ''ya çocuklar bu çocuğun kulağında galiba böcek var ''dedi.

Hastaneye gittiler, oradaki aletler daha gelişmiştir diye.

hakikaten böcek varmış.

Evden kbb uzmanını çağırmışlar, adam çıkarmış.

''şimdilik bu şişe antibiyotik bitene kadar kullanın, ama sonra mutlaka bir uzmana gidin ve

kulak zarındaki iltihabı dışarı çıkarsın, çünkü bunun antibiyotik ile geçeceğini sanmıyorum ''demiş.

ilaç koleksiyonumuza birkaç ilaç daha ekledik böylece...

Nerden çıktı şimdi bu?

Duru şu günlerde öyle şımarık öyle şımarık ki

bebek gibi konuşuyor, kucak kucak diye annemin ve benim peşimizden dolaşıyor

bu da tam karar vermeliyim derken beni tekrar vazgeçiriyor

Salı günü okul açılacak.

Duru ya her akşam konferans veriyorum.

''Ayy Duru ben çok heyecanlıyım bakalım okulda neler öğreneceksin?

Sen de heyecanlı mısın? Acaba yeni arkadaşların kimler olacak?''

falan gibi gaz cümleleri kuruyorum.

ama o

''anne benim okula gitmek istemediğimi bilmiyor musun?''

falan gibi saçma sapan cümleler kuruyor.

Bu da beni bir geriyor ki sormayın.

Bir de havadan mıdır nedir, sabahları benim saatimden önce uyanan çocuk,

şu günlerde sabahları ben giderken çok zor uyanıyor.

(Ben giderken onu uyandırmak zorundayım. Beni yolcu edip, kapıyı o kapatmazsa

arkamdan çok ağlıyormuş.)

Bir garip haller

Duru sakinleşmek bir yana her geçen gün biraz daha saçmalıyor.

Güneş battı diye ağlıyor, gözyaşı akmıyor diye ağlıyor, çişi çıkmıyor diye ağlıyor.

Bebek gibi konuşuyor.

Sanki kardeşi olmuş da ,ona bebek olduğu için ilgi gösteriyoruz diye o da bebekleşiyor gibi.

Bir süreç olduğuna ve geçeceğine inanmak istiyorum.

Horrible four olduğuna inanmak istiyorum.

Çünkü biz terrible two ya da 1,5 yaşında girmiştik.

Her sabah kendini yırtana kadar ağlıyor arkamdan.

Gitme ,beni bırakma yada ben de geleceğim vs vs. diye.

Hayır,hayır,hayır işte

Duru nun huyu suyu çok bozuldu.

‘’İstemiyorum işte, hayır, hayır!!’’

En sık kullandığı replikler oldu.

Hafta sonunu yine bir kriz halinde geçirdik.

Cumartesi Hüseyin ağabeyler  geldi.

Birlikte kitap fuarına gittik, çıkışta da fuarda parkta oynadılar.

Akşam da Sinan ın annesinde yemekteydik.

Cumartesi de yollarda ağladı, zırladı ama yine de fena değildi.

Pazar günü de Urla ya doğru bir yere kahvaltıya gittik.

Yine günün sonu ağlamayla bitti.

Birbirimize girip, karga tulumba kucaklayıp, arabaya bindirdik.

Bu kadar inat ,bu kadar ısrar gerçekten inanamıyorum.

Sonra da ‘’bir daha ağlamayacağım anne ,bir daha sizi üzmeyeceğim anne’’

Bir daha ağlamayacağım derken bile ağlamaklı bir ses tonuyla konuşuyor.

İnsanı çıldırtıyor hakikaten.

Bilmiyorum Ayşen ler Deniz i psikoloğa götürdüler cumartesi günü.

Çok memnun kalmışlar.

Bir süre sonra ben de düşünüyorum.

Ama önce kendimize biraz zaman vereceğim.

Biraz sakinleşmesi ve kendine gelmesi için.

Şu günlerde çok sağlıklı sonuçlara ulaşamayız gibi geliyor.

Geceleri kabus görüyor herhalde, sayıklıyor rüyasında gözleri kapalı.

Böyle bir süreç de var ya !!!

Belki de onu yaşıyoruzdur şu an.

Korkular birden baş gösterirmiş aynı anda.

Offf yorucu, sıkıcı…