İlk Arkadaş

Hafta sonunun bahar gibi havasından faydalanıp, dağ bayır gezdik.

Önce Balçova nın dağları, sonra İnciraltı.

İnciraltı na giderken arabada Mert Efe bir şekilde bizimkine ''arkadaşım'' dedi.

Duru nun cevabı.

'Bana arkadaşım dedi.'' (çok şaşırmış bir ifadeyle) ''Ben onun arkadaşı mıyım??!!!)

'Nesisin peki?'' (bizim sorumuz)

'Kardeşiyim''

Bu lafı öğretsen söyletemezsin diye düşündük hepimiz.

İyi ki doğdun Mert Efe

Bu akşam Mert Efe nin doğum günündeyiz.

Mert Efe yürüyebiliyor artık ama benim minik kızım tutunmadan yürüyemiyor henüz.

Özgür lere giderken arabada uyuyordu Duru .Eve girdikten kısa bir süre sonra gözlerini açtı.

Ev doğum günü dolayısıyla süslenmişti etraftaki süsleri gösterip gösterip ''Çiççe ,çiççe'' dedi

benim minik kuzucuğum.

'Çiççe'' Duru nun dilinde çiçek demek olup, ilk söylemeye başladığı kelime desem yalan

söylemiş olmam herhalde.

Bütün gece her gördüğü süs için aynı derece heyecanlanarak ,'çiççe' demeye devam etti.

Kızım henüz yürüyemiyor olabilir ama bu emekleyerek de istediği yere ulaşamayacağını

göstermez. Her an her yerdeydi. Hop mutfakta, hooop salonda. İnsanların ayaklarının arasında.

Henüz oyuncak paylaşma fikrine açık değil. Doğum gününde hem Mert Efe nin hem de

kendinden 1,5 yaş büyük bir misafir kızın elindeki tüm oyuncakları ellerinden çekti neredeyse.

Oynamak için değil tabii. Çekip bir kenara bıraktı. Maksat onlar da oynamasın :)

Çocuklar hasta olmasın

Bu günlerde durumumuz hiç iyi değil,

Duru hasta. Peditus içiyorduk. Doktor 5 günden fazla devam etmeyin demişti.

Biz de 3 gün içirip bırakmıştık. E zaten iyileşmişti de.

2 gündür yine kötü, burnu akıyor, tıkanıyor, temizletmiyor. Temizlerken ağlıyor.

Okyanus suyu aldık, bebekler için minik göz damlası gibi plastik tüpte.

Ağlasa da kullanıyoruz mecburen.

Dün akşam yine ateşliydi, boş boş bakıyordu etrafa.

Calpol içirip, yatırdık. Gece 3,5 gibi uyandı ateşi artmıştı. Yine calpol içirelim dedik.

İçirmemizle kusması bir oldu. Üstümüz, başımız yatak rezil oldu.

Korktu bu seferde ağlamaya başladı.

Sabah uyurken çıktım, ateşi düşmüş gibiydi.

Bilmiyorum yaa, iyileşti derken yeniden başlıyor. Ne yapmalıyım bilmiyorum.

Bu akşam Özlem gelecek, ona bir muayene ettireceğim olmazsa doktora gideceğiz.

Ama doktor 38 derecenin üstüne ateş demiyor ki.

Bizimki max. 36,5 oluyor. Ama o da duru için çok işte.

Bu ateşte bile huysuz ağlamaklı ,sürekli kucakta.

Sabahları mümkünse Duru ya görünmeden çıkıyorum evden.

Şu an o insanların söylediği, ''hadi annecim ben şimdi gidiyorum işe, para kazanıp,

sana süt alıcam, mama alıcam'' hikayeleri için çok erken.

Boşu boşuna ağlatmanın anlamı yok çocuğu.

Anneme bırakırken de çaktırmadan Sinan a bırakıp çıkıyordum.

Tabii mümkün olduğunca ,çünkü eğer karşılaşırsak, ağlıyor çocuk.

Ben sanki odadan başka bir şey için çıkıyormuş gibi çıkıp gidiyorum

arkasından el sallamıyorum henüz.

Duru nun da arkadaki dişleri çıkacak, herhalde eli bileğine kadar ağzında nerdeyse.

Bu hafta sonu Özgürlerin oğlanın Mert Efe nin doğum günü var.

Bizimkine de az kaldı. Ben de bu konuyu düşünüyorum işte ne yapsam neler ikram etsem

falan diye.

Meltem gelecek Duru nun doğum gününde.

Genel olarak o da mutsuz alışamadı ve alışmak da istemiyor sanırım.

Hep bir mutsuzluk buluyor kendine.

Haksız değildir mutlaka, ben asla gitmezdim bile.

Amaaan hep böyle saçma sapan yani durumumuz.

Arkadaşım Can

Bugün Bahar Hn ve oğlu Can geldiler.

Suzan Teyzesi kızımı çok özlediği için o da geldi.

Kızım Can gelecek diye güzel güzel elbiseler giydi :)

Can da Duru ya geliyor diye beyaz gömlek giymiş, yakışıklı olmuş.

Şaka bir yana ikisi de çok güzel, çok mutlulardı. Fotoğraflarında da anlaşılıyor zaten.

Ben Can a bayıldım walla.

Mıy mıy bir çocuk değil ne güzel.

Herkese gülücükler saçıyor, uyumlu.

Kalabalıkta büyüyen çocuklar böyle oluyor bence.

Yapayalnız bakıcıyla büyüyen çocuklar huysuz ve soğuk oluyor.

Ve anneye hafta sonu daha çok kapris yapıyor.

Biz gerçekten şanslıyız bu konuda.