Hayır,hayır,hayır işte

Duru nun huyu suyu çok bozuldu.

‘’İstemiyorum işte, hayır, hayır!!’’

En sık kullandığı replikler oldu.

Hafta sonunu yine bir kriz halinde geçirdik.

Cumartesi Hüseyin ağabeyler  geldi.

Birlikte kitap fuarına gittik, çıkışta da fuarda parkta oynadılar.

Akşam da Sinan ın annesinde yemekteydik.

Cumartesi de yollarda ağladı, zırladı ama yine de fena değildi.

Pazar günü de Urla ya doğru bir yere kahvaltıya gittik.

Yine günün sonu ağlamayla bitti.

Birbirimize girip, karga tulumba kucaklayıp, arabaya bindirdik.

Bu kadar inat ,bu kadar ısrar gerçekten inanamıyorum.

Sonra da ‘’bir daha ağlamayacağım anne ,bir daha sizi üzmeyeceğim anne’’

Bir daha ağlamayacağım derken bile ağlamaklı bir ses tonuyla konuşuyor.

İnsanı çıldırtıyor hakikaten.

Bilmiyorum Ayşen ler Deniz i psikoloğa götürdüler cumartesi günü.

Çok memnun kalmışlar.

Bir süre sonra ben de düşünüyorum.

Ama önce kendimize biraz zaman vereceğim.

Biraz sakinleşmesi ve kendine gelmesi için.

Şu günlerde çok sağlıklı sonuçlara ulaşamayız gibi geliyor.

Geceleri kabus görüyor herhalde, sayıklıyor rüyasında gözleri kapalı.

Böyle bir süreç de var ya !!!

Belki de onu yaşıyoruzdur şu an.

Korkular birden baş gösterirmiş aynı anda.

Offf yorucu, sıkıcı…